W dniach 26-28 września 2012 odbyła się w Vancouver konferencja UNESCO “The Memory of the World in the Digital age: Digitization and Preservation”. Wielka konferencja z delegatami z całego świata była częscią obchodów 20-lecia programu UNESCO “Pamięć Świata”. Poprzednia konferencja tego programu odbyła sie w maju 2011 w Warszawie (patrz ciekawy blog na temat tej konferencji).

Temat konferencji - Pamięć Świata w Wieku Cyfrowym - odzwierciedla coraz bardziej rosnące zrozumienie faktu, że na skutek zmian w funkcjonowanu cywilizacji spowodowanych przez komputeryzacje i Internet, rola archiwów i bibliotek zmienia się nieodwracalnie. Model, który działał od czasu Biblioteki Alleksandryjskiej do zaledwie 20 lat temu, ulega gwałtownycm zmianom; konferencja próbuje poszerzyć dyskusję nad tymi zmianiami. Jednym mówców na sesji plenarchej był legendarny Vint Cerf, jeden z ojców Internetu.

Przy szesciu równoległych sesjach w każdym segmencie nawet będąc na konferencji trudno by było opanowac cały materiał (razem odbyły się  4 sesje plenarne, 34 sesje wykładowe i 11 warsztatów i pokazów, nie wspominając o wydarzeniach przed- i pokonferencyjnych). Zakres tematyki może zilustrowac kilka wybranych tematów sesji wykładowych:

  • Misja CODATA: Zachowanie informacji naukowej dla przyszłości
  • Strategie budowania repozytoriów cyfrowych
  • Własność intelektualna a ochrona tradycyjnej wiedzy
  • Metadane i formaty dla digitalizacji i cyfrowego zachowania
  • Digitalizacja w małej i dużej skali: wspólny model konceptualny
  • Zachowanie tradycji i sztuki scenicznej w postaci cyfrowej

Organizatorzy konferencji obiecują, że nagrania referatów pojawią się wkrótce na stronie konferencji. Jeśli takie nagrania się pojawią, postaram się poinformować czytelników

Marek Zieliński, 1 października 2012

Może Cię też zainteresować:

{plusone}

Dwudziestego siódmego października obchodzimy światowy dzień dziedzictwa audiowizualnego, proklamowany przez UNESCO w 2005 roku.

Nagrania dżwiękowe i filmowe, produkt głownie 20 wieku, zapisywane na nośnikach o małej trwałości są bardzo podatne na zniszczenie. Zaniedbanie, zanik sygnału czy chemiczne zmiany w nośniku jak też starzenie się technologii odtwarzania przyczyniają się do bezpowrotnej straty wielu zapisów. Konserwacja, zachowanie, digitalizowanie zasobów audiowizualnych są bardzo ważnymi zadaniami, i podniesienie świadomości tych zadań ma służyć Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego. Wiele archiwów i innych organizacji planuje róznego rodzaju wydarzenia, wystawy i prezentacje aby uczcić ten dzień.

W Polsce w dniu 25 października odbędzie się z tej okazji w Warszawie konferencja “Polonica bliżej kraju”, zorganizowana przez IPN. Losy Polski w ubiegłym wieku sprawiły, że część dokumentacji archiwalnej, która została uratowana z pożogi wojen, została przechowana w instytucjach uchodźstwa politycznego poza krajem. Dziś digitalizacja zbiorów otwiera nowe perspektywy łatwiejszego dostępu do tych zasobów, gdziekolwiek by one sie nie znalazły. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce bierze aktywny udział w tej działalności, będzie też reprezentowany na konferencji.

Marek Zieliński, 12 września 2012

Może Cię też zainteresować:

W sierpniu 2012 została podpisana umowa o współpracy pomiędzy Instytutem Józefa Piłsudskiego w Ameryce i Polskim Instytutem Naukowym w Ameryce. Umowa obejmuje współpracę obu instytutów w różnych przedsięwzięciach, szczególnie tam, gdzie zadania i cele obu instytucji pokrywają się. Pierwszym konkretnym owocem tej umowy jest stworzenie wspólnego katalogu zasobów bibliotecznych. Praca nad tym katalogiem już się rozpoczęła. Zasoby PIN juz skatalogowane będą dostępne w internetowym katalogu do końca roku.

{plusone}

Czym jest a czym nie jest MoReq2010

moreq2010MoReq2010 jest najnowszym europejskim standardem opisującym wymagania systemu zarządzania aktami (RM = record management).

Dlaczego powinniśmy się w ogole interesować RM? Zarządzanie aktami dotyczy przede wszystkim instytucji czy firm które takie akta wytwarzają. Pozornie dobry system szafek na dokumenty, segregatorów, ksiąg korespondencji przychodzącej i wychodzącej powinien być całkowicie wystarczający. Stare biurokracje o tradycji sięgającej Bizancjum (a do takich należy w dużym stopniu Polska) posiadają takie zwyczaje w nadmiarze. Ale system o tak starej tradycji jest trudny do zmodyfikowania, a czas dokumentów elektronicznych, łatwości kopiowania informacji, rozproszenia geograficznego firm itp. tworzy wyzwania którym trudno jest już dziś sprostać. Archiwa, jak każe tradycja, wcześniej lub później dostaną  takie kolekcje dokumentów generowanych masowo wewnątrz ministerstw, ambasad, firm i instytucji użyteczności publicznej, i powinny być żywotnie zainteresowane, w jakim stanie i w jakiej formie te dokumenty będą przekazane.

Zarządzanie dokumentami (RM) zajmuje się konceptualnie prostymi problemami. Dla ułatwienia można sobie wyobrazić zapis narady prezydenckiej w Białym Domu albo zapis wizyty i badania u lekarza. Dokument trzeba przechować i opublikować, aby był dostępny dla jego użytkowników. Trzeba go zaklasyfikować do właściwej kategorii (szuflady, teczki, przegródki). Trzeba określić, kto w ogóle może go czytać, a kto (i kiedy) może go zmodyfikować. Czy można robić kopie, a jeśli tak, to gdzie będą przechowywane. Trzeba zapisać historię tego dokumentu. Trzeba określić, jaki jest jego czas życia, i jaki będzie jego los po tego czasu upłynięciu: dokument może być np. usunięty, poszatkowany albo przekazany archiwum.

Część 2

Wszystkie nowoczesne standardy zapisu informacji używają jednego języka zapisu, XML. Jest to język uniwersalny, prosty i łatwy do opanowania, a jednoczesnie ma ogromną moc ekspresji. Adres Instytutu możemy w XML zapisac płasko:

<adres>180 Second Avenue, New York, NY</adres>

albo hierarchicznie:

<galaktyka nazwa="Droga Mleczna">
   <gwiazda nazwa="Sol">
     <planeta nazwa="Mars"/>
     <planeta nazwa="Ziemia">
       <kontynent nazwa="Ameryka Północna">
         <panstwo nazwa="USA">
           <stan nazwa="Nowy Jork"> [...] itp.
           </stan>
         </panstwo>
       </kontynent>
     </planeta>
   </gwiazda>
</galaktyka>


EAD jest standardem (wyrażanym w XML) opracowanym dla archiwów i jest bardzo typowym przykładem opisu hierarchicznego. Jest odbiciem typowej organizacji archiwum, gdzie kolekcja (zespół archiwalny, fonds) może byc podzielona na pod-zespoły (subfonds), te z kolei na serie, podserie, grupy, podgrupy itp. Często organizacja taka nie jest sprawą wyboru, gdy na przykłład oryginalny twórca danej kolekcji tak ją właśnie uporządkował. Zasada szacunku dla oryginalnego twórcy kolekcji (respect de fonds) wymaga pozostawienia w miarę możności oryginalnej organizacji.

PARTNERZY
mkidn
bn
senat
ndap
msz
dn
psfcu
nyc